Παρασκευή πρωί και είμαι  στο γραφείο μου αναπολώντας το απέραντο γαλάζιο της θάλασσας και την ηρεμία που μου εμπνέει, μέσα στα τόσα προβλήματα της ζωής και της δουλειάς.

Καλώ στο τηλέφωνο τον κουμπάρο μου και συνάδελφο ψαρά για να προγραμματίσουμε την διαφυγή μας για το Σαββατοκύριακο.

Οι γυναίκες μας παρά την κατανόηση που δείχνουν για την τρέλα μας, δεν είναι και ιδιαίτερα θερμές σε μια τέτοια ιδέα. Η λύση είναι μία "δόλωμα".

Λέω στο Νίκο να πάμε στο μαγευτικό Ναύπλιο να "κουράσουμε" τα νέα καλάμια που πήραμε από την "Τασία" και παράλληλα να αφήσουμε τις γυναίκες να αλωνίζουν στα γραφικά και πανέμορφα μαγαζάκια του Ναυπλίου.

Μετά από τα σχετικά τηλεφωνήματα όλοι συμφωνήσαμε να πάμε την Κυριακή το πρωί  μονοήμερη εκδρομή.

Πρωί Κυριακής και ο καφές με το τσιγάρο απαραίτητος. Φορτώσαμε τα καλάμια-μηχανάκια, τα δολώματα (ακροβάτης τεράστιος και μονοδολάκια)που μας είχε κρατήσει η "Τασία" από το Σάββατο και τον εξοπλισμό μας στα αυτοκίνητα και φύγαμε.

Στη διαδρομή η λαχτάρα μου να ψαρέψω σε συνδυασμό με μια υπέροχη, λίγο κρύα αλλά και ηλιόλουστη ημέρα με έκανε να υπερβώ το όριο ταχύτητας στην Εθνική Οδό. Ευτυχώς ο καλός μου άγγελος -η γυναίκα μου Μαρία- αλλά και η κουμπάρα μου η Αλεξάνδρα μας έφεραν στη σωστή ταχύτητα με μια απλή φωνή.

Μετά από 2 ώρες είχαμε φτάσει στο Ναύπλιο.

Είχα ακούσει ότι η προβλήτα δεξιά όπως κοιτάμε το "Μπούρτζι" κρατάει τσιπούρες και λαβράκια και συμφωνήσαμε να δοκιμάσουμε την τύχη μας εκεί. Πολλοί συνάδελφοι ψαράδες δίπλα μας έριχναν τα ζωντανά δολώματά τους (Κέφαλος) στο εσωτερικό του λιμανιού για να πιάσουνε κανένα κυνηγάρικο γοφάρι.

Νιώσαμε όταν στήσαμε τα καλάμια μας με τον Νίκο ότι δεν θα πιάσουμε τίποτα με τα δολώματα που είχαμε πάρει.

Είχε περάσει 1 ώρα αναμονής και διασκεδαστικής συζήτησης με πολλά πειράγματα για τα μικρά τσιμπηματάκια όταν ξαφνικά το ένα καλάμι του Νίκου λίγυσε και πήρε φρένα στον μηχανισμό OKUMA  που είχε. Αμέσως ο Νίκος κάρφωσε και άρχισε να βγάζει έξω κάτι το οποίο το ένιωθε βαρύ και πάρα πολύ μεγάλο. Ήταν τόσο μεγάλο που νόμιζα ότι έβγαζε έξω κάποιο τεράστιο χταπόδι ή κάτι άλλο. Τελικά λίγα μέτρα πριν το αποχιάσουμε από το βάρος λύθηκε το αγκίστρι. Νεύρα και απογοήτευση τα συναισθήματα αλλά 10 λεπτά αργότερα είδα το δικό μου καλάμι (TRABUCO + OKUMA μηχανάκι) να λυγίζει κατά τον ίδιο τρόπο με τη διαφορά ότι έμεινε λιγυσμένο.

Περίεργο είπα μέσα μου γιατί δεν έκανε καμία άλλη κίνηση. Αμέσως κάρφωσα το ψάρι και ήταν και μεγάλο σε σημείο που νόμισα στην αρχή ότι τραβούσα τενεκέ γεμάτο με νερό γιατί δεν έκανε κανένα κεφάλι. 15 μέτρα όμως πριν βγει στην ακτή έκανε το πρώτο του κεφάλι και ηρέμησα και σε λίγο είδα κάτι μεγάλο να γυαλίζει μπροστά μου.

Ήταν ένα μυλοκόπι 2 Kgr  το οποίο είχε τσιμπήσει στο μονοδολάκι.

Η χαρά μεγάλη ο θαυμασμός για το πανέμορφο ψάρι τεράστιος (ίσως από τα ομορφότερα ψάρια). Παρατηρήσαμε την ηρεμία που είχε στο πρόσωπό του αυτό το ψάρι. Βγάλαμε τις σχετικές φωτογραφίες και τηλεφωνήσαμε στα κορίτσια για να έρθουν να το δούνε.

2 ώρες αργότερα τρώγαμε (φυσικά Ψαρο-νέφρι γιατί η κουμπάρα μου έχει αλλεργία στα ψάρια) σε μια τοπική ταβέρνα και λέγαμε ότι θα πάμε και το απόγευμα ξανά.

Μετά το φαγητό ο Νίκος δεν κρατιότανε. Έλεγε " Γιάννη πάμε τώρα να βγάλω αυτό το τέρας που έχασα" και έτσι φύγαμε αφήνοντας τα κορίτσια σε μια καφετέρια.

Στήσαμε ξανά τα καλάμια αλλά για καμιά ώρα νέκρα ούτε τσιμπηματάκι, μέχρι που το καλάμι του Νίκου λίγυσε ξανά. Καρφώνει το ψάρι και αρχίζει ο αγώνας. Μετά από σύντομη πάλη ένα ακόμα πανέμορφο μυλοκόπι 1 ½ Kgr ήταν μπροστά μας. Τρελά γλέντια, δεν το πιστεύαμε 2 στα 2. διπλά μας κάποιοι ντόπιοι ψαράδες μαζευτήκαν για να δούνε τα ψάρια και όταν τα είδανε μας είπαν ότι τέτοιο ψάρι έχει να βγει στο Ναύπλιο 10 χρόνια.

Φύγαμε το βραδάκι (αφού μαζέψαμε τα σκουπίδια που είχαμε κάνει) με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά και ευχαριστούσαμε τη θάλασσα και την τύχη μας που μας έδωσε τέτοια χαρά. Ευχόμαστε όλοι -Γιάννης-Μαρία και Νίκος Αλεξάνδρα- σε όλους τους φίλους και συναδέλφους ψαράδες να νιώσουν τέτοιες και καλύτερες χαρές στις εξορμήσεις τους και ας προσπαθήσουμε όλοι να κρατήσουμε τις θάλασσές μας καθαρές για τα παιδιά μας που θα είναι οι νέοι ψαράδες.

Θέλω να αφιερώσω αυτή την πρώτη ψαρευτική μου αφήγηση στη γυναίκα μου Μαρία η οποία είναι το γούρι μου και πολύ καλή  στο ψάρεμα (όταν θέλει) .