Ηλιόλουστη Παρασκευή Μαρτίου και το πρόγραμμα του Σαββάτου λέει ψάρεμα, οπότε κάνω το σχετικό τηλέφωνο στον κουμπάρο μου Νίκο και συμφωνούμε σε λίγα λεπτά ότι θα πάμε Ερέτρια για ψάρεμα. Η διαδικασία απλή. Τηλέφωνο στην Τασία να μας κρατήσει φρέσκα και καλά δολώματα αλλά για κακή μας τύχη είχε μείνει μόνο ακροβάτης (αλλά καλός).

Το Σάββατο το πρωί πέρασα από το μαγαζί στην Καλλιθέα για να πάρω τα δολώματα αλλά ταυτόχρονα πήρα ένα νέο μηχανάκι της OKUMA (TOKUMA) τη νέα πετονιά ALASKA (0,30mm) και μερικά βαριδάκια που μου είχε συστήσει ο Μιχάλης ο άντρας της Τασίας (τον οποίο ευχαριστώ).

Ραντεβού με τον Νίκο στο σπίτι του για να φύγουμε είχαμε μετά της 3 οπότε είχα αρκετό χρόνο για να καθαρίσω τα εργαλεία μου. Είμαι στο Φάληρο 3 ακριβώς και ο Νίκος είναι κάτω και με περιμένει με ένα βλέμμα "πάμε τώρα γιατί δεν κρατιέμαι".

Στο δρόμο για Ωρωπό τα πειράγματα και οι συζητήσεις ήταν πολλές αλλά ένιωθα το αυτοκίνητο να μην πατάει καλά στο δρόμο. Τελικά ανακαλύψαμε ότι είχαμε πάθει λάστιχο. Πήγαμε σε ένα τοπικό βουλκανιζατέρ για να διορθώσουμε το λάστιχο και εκεί ένας κύριος μας είπε ότι στην παραλία του λιμανιού στην Ερέτρια κρατάει ψάρι. Εγώ μετά το λάστιχο ένιωθα μια γκαντεμιά να με τριγυρίζει. Μετά από 1 ώρα είχαμε φτάσει στην παραλία και στήναμε τα καλάμια μας. Δεξιά μας αρκετοί ψαράδες και συνολικά μετρήσαμε 22 καλάμια μέσα στον κόλπο του λιμανιού. Θυμήθηκα τον φίλο μου τον Γιάννη Παπαθανασίου και τα άρθρα του περί ερασιτεχνικής αλιείας και κατάλαβα πόσο δίκιο έχει όταν λέει ότι η ψαροσύνη είναι μεράκι-μικρόβιο που όταν το κολλήσεις δεν σου φεύγει με τίποτα.

Με το που δολώσαμε τα καλάμια ο Νίκος πήρε κάτι καλά τσιμπήματα αλλά τίποτα αξιόλογο. Μετά από λίγο έβγαλα εγώ ένα μικρό σπαράκο και τότε το καλάμι του Νίκου γονάτισε. Καρφώνει και με γρήγορες κινήσεις ένας καλός Λάβρακας μπήκε στο ψυγειάκι μας που ήταν γεμάτο με νερό. Όμως όταν σε θέλει σε θέλει και με το που απαγκιστρώνει το ψάρι ακούσαμε το καμπανάκι του. Δεύτερο καλό ψάρι (λαβράκι). Η χαρά του απερίγραφτη. Έκανε σαν μικρό παιδί. Μετά από τις σχετικές φωτογραφίες όλα ηρέμησαν όπως και η γαλανή η οποία ήταν πεντακάθαρη. Πέρασε περίπου 1 ώρα και τότε το καμπανάκι μου επιτέλους χτύπησε και ένα καλό λιθρινάκι ήταν σύντομα στα χέρια μου.

Ο Νίκος τότε μου λέει "θα δολώσω και θα πετάξω εκεί που αλλάζει χρώμα η θάλασσα" δηλαδή περίπου 70 μέτρα μακριά. Είχε βάλει μονοδολάκι και μετά από 20 λεπτά αναμονής το καλάμι λύγισε επικίνδυνα. Είχε Ρέντα φοβερή. Μου λέει ότι έρχεται κάτι μεγάλο και σε 2 λεπτά ένα μεγάλο λαβράκι του κιλού έκανε σερφινγκ με την ταχύτητα που το έβγαζε έξω. Τρέλα γλέντια!!!.

Μέχρι τότε δεν το είχα σκεφτεί αλλά τελικά κατάλαβα το πρόβλημα που είχα και δεν έπιανα ψάρια ενώ τσιμπούσαν. Το πρόβλημα ήταν το μικρό αγκίστρι το οποίο υπερκαλυπτόταν από το δόλωμα με αποτέλεσμα να μην βγαίνει το αρπάδι του έξω για να καρφώσει. Αμέσως αλλάζω τακτική και βάζω νέο μεγαλύτερο αγκίστρι νούμερο   2 (είχα νούμερο 6). Λίγα λεπτά αργότερα έιχα στα χέρια μου ένα λαβράκι (μικρότερο από τα άλλα) αλλά ένιωσα ότι άλλαξε η τύχη μου.

Δυστυχώς όμως τα ψάρια από 24:00 και μετά κόψανε και δεν πήραμε ούτε τσιμπιά. Αράξαμε στο αυτοκίνητο και περιμέναμε μήπως και τσιμπήσει, αλλά τίποτα ολόκληρο το βράδυ. Το πρωί ήταν μαγευτικό αλλά και κρύο. Όταν όμως σήκωσα όλα τα καλάμια σε ένα από αυτά είχα μια ευχάριστη έκπληξη, ένα μικρό μπαρμπουνάκι το οποίο είχε τσιμπήσει στον ακροβάτη.

Πήραμε το δρόμο του γυρισμού με την υπόσχεση να ξαναγυρίσουμε και να ψαρέψουμε και μια δεύτερη φορά. Συμπέρασμα: Η Ερέτρια είναι τελικά μια καλή περιοχή για ψάρεμα.

Αφιερώνω το άρθρο αυτό στην κουμπάρα μου Αλεξάνδρα η οποίο δείχνει τρελή κατανόηση στην τρέλα του κουμπάρου μου.