Επιστροφή στην HOME PAGE

ΑΠΙΚΟ                 ΤΟΥ  ΚΩΣΤΑ ΚΩΤΣΟΠΟΥΛΟΥ

ΚΑΛΑΜΙ ΑΠΙΚΟ ΜΕ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟ

Αφου επελεξα το σημειο που θα καθομουν αρχισα το στήσιμο της βάσης μου που έγινε με όση πιο ησυχία  μπορούσα και πίσω από την άκρη του μόλου (περίπου 2 μέτρα )για να μην προδίδω  όπως είπαμε την παρουσία μου στα ψάρια στα καθαρα νερα . Κατέβασα το καλάμι με  τον μηχανισμό το άνοιξα  και έστριψα την βάση μου λοξά με τον μόλο βγάζοντας τα πρώτα στοιχεία  του καλαμιού μου περίπου 4-50 μέτρα έξω από το τελείωμα του ντοκου και βαζοντας το λιγο αερακι στην πλατη μου . Άρα θα ψάρευα πολύ κοντά στον μόλο χωρίς να με προβληματίσει το βάθος γιατί το πρόβλημα λυνόταν με τον μηχανισμό .Με 30 άρα μάνα και 28 αρι παράμαλλο αόρατο έστησα την αρματωσιά μου που όμως προτίμησα να της βάλω αγκίστρι  1/0 μακρυκοτσανο (Aberdeen) και όχι σαλαγγια  γιατί τα ψάρια που ειδα ήταν αρκετά σεβαστά σε μέγεθος  .Η βυθομέτρηση  μου έδειξε 10 μέτρα όμως για να κατεβάζω πάντα στο σωστό βάθος την αρματωσιά μου  έκανα το εξής . Έδεσα ένα κομμάτι νήμα πάνω στη μάνα (σαν  στοπερ  του εγγλεζικου) και το έσυρα στην άκρη του μηχανισμού μου ( κοντά στο πικ απ ) έτσι όταν κατέβασα την αρματωσιά μου και  το στοπερ έφτανε στον μηχανισμό είχα το επιθυμητό βάθος  της μέτρησης , σφίγγοντας  λοιπον την πεταλούδα της ρύθμισης της βάσης μου  το θεμα της βυθομέτρησης είχε τελειώσει.  Όμως  έπρεπε να ψάξω και το βυθό γιαυτο κάνοντας δεξιά και αριστερά το καλάμι μου και πατώντας τον βυθομετρητη μου στο βυθό  έψαξα μήπως είχα διαφορετικά βάθη από το σημείο που θα ψάρευα   . Το βάθος ήταν ίδιο και αυτό ήταν καλό   γιατί το φάσμα του βυθού ήταν ίσιο και  χωρίς σκαμπανεβάσματα  όποτε  και η μαλάγρα μου θα εστρωνε πολύ καλύτερα στο βυθο και θα προσελκυε τα ψαρια . Επόμενος έλεγχος τα ρεύματα . Κατεβάζοντας  σκέτη την αρματωσιά μου  θα παρατηρουσα μήπως στρίψει δεξιά η αριστερά  από τυχόν ρεύματα ,και ο λόγος  είναι να μην μου παρασύρει την μαλάγρα μου μακριά από το σημείο που θα την εριχνα και έτσι θα έχανα τα θηράματα  από το σημείο που θα ψαρευα . Η αρματωσια εμεινε ακινητη δειχνοντας μου πως δεν υπηρχαν ρευματα . Όλα καλα λοιπον  .Έριξα την μαλάγρα μου   πίσω από την μύτη του καλαμιού μου και κοντά στον ντόκο και ξεκίνησα να φτιάξω δόλωμα δίνοντας το χρόνο στην μαλάγρα μου να δουλέψει και τα ψαρια να δοκιμασουν το εδεσμα που θα τους προσφερα . Το ταπερ   με την αλεσμένη  σαρδέλα βγηκε  άρχισε να  πέφτει μέσα η φρυγανια και το σπορελαιο  ξεκινωντας το ζυμωμα .Με προσοχη παντα στην ποσοτητα  της φρυγανιάς μου και το ανάλογο σπορέλαιο κάνοντας το ζυμάρι μου μαλακό γιατί απευθυνόμουν σε κεφαλους και όπως ειδα μεγάλους .Ετσι τελειωσε και η διαδικασια της ζυμης . Τελευταιες προμηθειες (γιατι  όταν καθεσαι για απικο και τρωνε  τα ψαρια δυσκολα σηκωνεσαι) το ταπερ του καφε και νερο. Οι  πρώτες  δολωσιες  έπεσαν  μες στο νερό χωρίς να πάρω τσιμπιά  και σε  σύντομα χρονικά διαστήματα  άφηνα δόλωμα στο βυθό για να δοκιμάσουν τα ψάρια  το έδεσμα που τους έφτιαξα. Σαρδελα που αναδυε την πλουσια μυρωδια και γευση της .Η επόμενη δολωσια  και πλούσια σε ζυμάρι έδωσε τα πρώτα δείγματα ψαριών  στην ευαισθητη μυτη του καλαμιου όμως  με πολύ διακριτικά τσιμπήματα κεφαλου και δείγμα  καλου ψαριου . Στην επόμενη τσιμπιά κάρφωσα και το καλάμι κύρτωσε μαρτυρώντας το μέγεθος του ψαριού . Ανέβασα με την μανιβέλα του μηχανισμού την αρματωσιά  έως ένα σημείο και σήκωσα το καλάμι μου . Το μεγάλο αγκίστρι είχε διαπεράσει το στόμα του και έβγαινε από το επάνω μέρος πιάνοντας το ψάρι καλά χωρίς τον φόβο να ξαγκιστρωθεί και να το χάσω .  Ο πρωτος  κέφαλος σεβαστού μεγέθους  μπηκε  στον κιούρτο μου . Το σκηνικό επαναλήφθηκε αρκετές φορές ακόμη με τα ίδια μεγέθη ψαριών . Κεφαλοι αρκετά καλοι όμως όχι και πολύ μεγαλοι για  τους ψαρεψω με αγγιστρι , παραλληλα  όμως κατι περιεργα αποτομα σπαρισια τσιμπηματα (περιεργο αυτην την εποχη) με πονηρεψαν γιαυτο και εβαλα παραμαλο με σαλαγγια νο 8 .Η σκεψη μου όμως ηταν στα πονηρα τσιμπηματα η μηπως ηταν κατι άλλο.? Κάποια στιγμή  τα τσιμπήματα  εκοψαν τελειως υπεθεσα  ότι  τα ψαρια που ειχα κατω από το καλαμι μου κινησαν την προσοχη κάποιου κυνηγάρικου και  έκανε την εμφάνιση του .  Πινωντας μια γουλια καφε (στο πουθενα και χωρις να εχω την προσοχη μου στο καλαμι μου για δεπτερολεπτα ) ενοιωσα το χτυπημα στην ακρη του καλαμιου και ασυναισθητα καρφωσα . Η κοντρα που ενοιωσα μαρτυρουσε από τα κεφαλια που εκανε πως δεν ηταν κεφαλος .Μια σαλπα

που με πολύ μαχητικοτητα τραβουσε μια δεξια και μια αριστερα κανοντας την υστατη προσπαθεια να φυγει από την σαλαγγια μου τελικα βγηκε στη στερια. Ακινησια στη μυτη του καλαμιου και συμπερασμα πως η σαλπα τα εδιωξε όλα από κατω με την φασαρια που δημιουργησε. Ξανα και ξανα δολωμα και τσιμπια καμια .Αυτο ηταν ειπαμε με το φιλο το Γιαννη .Ετσι όπως προηγουμενως λιγο τρεμουλο στην μυτη του καλαμιου και καρφωμα ασυναισθητα . Άλλη μια σαλπα μας εκανε την τιμη να παραδοθει και αυτή μετα από την μαχη της για την ζωη. Τα ψαρια ηταν αρκετα ,μην ειμαστε και αχαριστοι,όμως χωρις να το καταλαβουμε η ωρα ειχε φτασει

μια το μεσημερι και ο μικρος Ακης ο γιος του Γιαννη που μας εκανε παρεα (εκολαπτομενος απικας) αρχισε να διαμαρτυρεται,επρεπε λοιπον να τα μαζευουμε για το σπιτι.Μια Κυριακατικη ψαρευτικη βολτα εφτανε στο τελος της αφηνοντας μας

ένα χαμογελο και ευχαριστηση από αρκετα ψαρια . Το Λαυριο μας αποζημιωσε με το παραπανω .Ομως και το καλαμι με το μηχανισμο με αποζημιωσε λυνοντας μου τα χερια όταν οι σαλπες εκαναν κεφαλια και ειχα την ανεση να τους δωσω οση πετονια

χρειαζοταν ώστε να μην κοψουν το παραμαλο .Σκεφθηται ποσο βοηθαει λοιπον σε πιο μεγαλο θηραμα .

Για την ιστορια θα αναφερθουμε σε ένα καλαμι απικο με την ονομασια μπαρμπαρα .

Οι γειτονες μας οι Ιταλοι το ειχαν επινοησει πριν καποια χρονια . Καλαμι απικο με μηχανισμο που ειχαν τοποθετησει οδηγους,( η ένα κιτ καλαμιου), που τρυπωντας το καλαμι περνουσε νημα ντακρον 8-12 λιμπρες από μεσα και δεν ειχε μπερδεματα.

Επισης τα στοιχεια των καλαμιων ειχαν ειδικη κατασκευη να μπαινουν το ένα στο άλλο και να μακραινουν η να κοντενουν τα καλαμια τους Ομως εδώ εδώ ειχαν άλλο προβλημα . Η τριβη του ντακρον χαραζε εσωτερικα τα στοιχοια .Γιαυτο προτιμησαν καλαμια με εξωτερικους οδηγους . Τα καλαμια που χρησιμοποιουνται περισοτερο είναι από 5 εως 7 μετρα μηκος .Αυτη λοιπον η τεχνικη μπορει να κανει θαυματα και να μας δωσει μεγαλα θηραματα που με ένα σταθερο καλαμι θα ηταν χαμενα

Αν ο τόπος έχει ρεύματα και καλά θηράματα  και πρέπει να ψαρέψουμε εκεί είναι προτιμότερο να μην πέσει μαλάγρα  γιατί θα μας  παρασύρει τα ψάρια και θα τα χάσουμε από την ψαρευτρα μας .  

Αν αντιληφθούμε μεγάλα θηράματα( προσωπική άποψη ) προτιμότερο είναι το μεγάλο αγκίστρι από την σαλαγγια  γιατί καρφώνοντας το θήραμα οι πιθανότητες απαγκίστρωσης είναι μηδαμινές

Το καλαμι με μηχανισμο μας βοηθαει σε μεγαλα βαθη ,αλλα παραληλα και με την πετονια που εχει το μοτερ εχουμε την ανεση να δωσουμε στο θηραμα αβαντα ώστε να το κουρασουμε και να μην το χασουμε

Δεν αφηνουμε τα φρενα του μοτερ πολύ λασκα γιατι με το φευγιο του το θηραμα θα μας τρομαξει τα υπολοιπα και θα χασουμε το κοπαδι . Τα σφιγγουμε υπολογιζοντας

την πετονια περιπου στα ορια της ,οποτε το ψαρι να παρει αν χρειαστει και να μην τα κοψει

ΨΑΡΕΜΑ ΜΕ ΦΕΛΛΟΥΣ ΣΤΟΝ ΑΦΡΟ

Το ψάρεμα με φελλούς στον αφρό είναι ένα είδος ψαρέματος το οποίο άρχισε σιγά σιγά να εγκαταλείπεται από τους νέους ψαράδες. Οι λόγοι που οδηγούν σε αυτό το αποτέλεσμα πολλοί και διάφοροι. Από την μια οι νέοι ψαράδες επικεντρώνονται κυρίως σε εντυπωσιακά ψαρέματα τα οποία απαιτούν σύγχρονο εξοπλισμό και κυνηγούν μεγάλα και εντυπωσιακά ψάρια και από την άλλη το μεράκι για ψάρεμα έχει εκτοπιστεί από τους γρήγορους ρυθμούς της σημερινής ζωής οι οποίοι ελαχιστοποιούν τον ελεύθερο χρόνο των ερασιτεχνών ψαράδων για να ασχοληθούν με παραδοσιακά ψαρέματα τα οποία απαιτούν χειροποίητο καλομελετημένο εξοπλισμό και χρόνο για την κατασκευή του εξοπλισμού. Το ψάρεμα με φελλούς στον αφρό δεν πάει να είναι ένα είδος ψαρέματος το οποίο μπορεί να αποδώσει εκπληκτικά αποτελέσματα και κυρίως σε ψάρια που δύσκολο πιάνονται με άλλα εργαλεία όπως είναι τα δίχτυα και τα παραγάδια. Μεγάλες μελάνες, λίτσες γόπες και άλλα αφρόψαρα αποτελούν μερικά από τα ψάρια που ψαρεύονται με αυτή τη μέθοδο. Θέλοντας να μάθουμε περισσότερες πληροφορίες για αυτό το είδος ψαρέματος πλησιάσαμε ένα πραγματικό μάστορα του είδους, ίσως τον πιο γνωστό ψαρά με φελλούς στην Λεμεσό τον κ.Μετζαβοριάν Καραπέτ. Ο κ. Καραπέτ είναι 81 χρονών σήμερα και παρά κάποια προβλήματα υγείας που τον ταλαιπωρούν συνεχίζει να εφαρμόζει παραδοσιακές μεθόδους ψαρέματος και να κατασκευάζει μόνος του τον εξοπλισμό μου. Με ένα μικρό φουσκωτό έχει μάθει την θάλασσα της Λεμεσού από άκρη σε άκρη και ξέρει ακριβώς που να κινηθεί για εφαρμόσει τα ψαρέματα του. Από νεαρή ηλικία έμαθε τα μυστικά του ψαρέματος από τον πατέρα του τον οποίο και ακολουθούσε στο ψάρεμα. Αργότερα το μεράκι του για ψάρεμα και η παρατηρητικότητα του τον ώθησαν να δημιουργήσει διάφορες κατασκευές για ψάρεμα . Μία ηλεκτρονική καθετή για ψάρεμα χάνων σε μεγάλο βάθος είναι μία από τις αγαπημένες του εφευρέσεις. Χρησιμοποιώντας εξαρτήματα πλυντηρίων και κάποια σύνεργα ψαρικής αυτή η μικρή καθετή του επέτρεπε να ψαρεύει επιτυχώς χάνους σε 50-60 μέτρα βάθος. Μεγάλη σημασία έδινε και στις σαγλαντζιές για χταπόδια. Όλες χειροποίητες ήταν ειδικά κατασκευασμένες για το ψάρεμα χταποδιού σε διάφορα βάθη. Εκείνο που παρατήρησα από την κουβέντα μου με τον κ. Καραπετ ήταν ότι έδινε πρώτιστη σημασία στην ασφάλεια του και μετά στην επιτυχία του ψαρέματος. Έτσι όλες του οι δημιουργίες ήταν κατασκευασμένες για να ψαρεύουν επιτυχώς αλλά και για να του προσφέρουν όσο το δυνατό μεγαλύτερη ασφάλεια. Για να επιστρέψουμε όμως στο θέμα μας ο κ. Καραπέτ κατασκευάζει τους φελλούς του από πολυστερίνη πάχους 3 cm και διαμέτρου 10 cm. Έχει από μόνος κατασκευάσει τα σύνεργα του για να μπορεί να κάνει όσο το δυνατό καλύτερα σύνεργα ψαρικής. Μάλιστα όπως μας ομολόγησε απολαμβάνει την διαδικασία κατασκευής ειδών ψαρικής περισσότερο και από το ίδιο το ψάρεμα. Πώς να κατασκευάσετε τους δικούς σας φελλούς Καταρχήν θα χρειαστείτε ένα κομμάτι πολυστερίνης όπου το πάχος του θα είναι 3 εκατοστά. Με ένα στρογγυλό αντικείμενο χαράσσουμε και κόβουμε την πολυστερίνη σε κύκλο με διάμετρο 10 εκατοστών. Χαράσσουμε με ένα μαχαιράκι περιμετρικά και στο κέντρο του τοιχώματος την πολυστερίνη. Εκεί όπου έχουμε χαράξει περνάμε ένα λεπτό σύρμα από χαλκό και με την βοήθεια μίας πένσας το σφίγγουμε σε σημείο που να μην μπορεί να φύγει το σύρμα από την πολυστερίνη. Με το μαχαιράκι μας χαράσσουμε λίγο την πολυστερίνη σε ένα σημείο μεταξύ της πάνω και κάτω πλευράς του σύρματος για να μπορούμε να περάσουμε το παράμαλλο μας. Περνάμε 3 παράμαλλα και αφήνουμε ίσες αποστάσεις μεταξύ τους. Τα παράμαλλα μας πρέπει να είναι μήκους 5-6 εκατοστών. Τοποθετούμε αγκίστρια Νο 14-16 Με ένα γυαλόχαρτο καθαρίζουμε καλά τις γωνιές του κύκλου μας για να του δώσουμε λεία εμφάνιση. Τεχνική ψαρέματος Σημαντικό στο ψάρεμα με φελλούς είναι να γνωρίζουμε ένα περίπου που κινούνται τα αφρόψαρα. Θα χρειαστούμε δύο μπουκάλια του νερού βαμμένα με κόκκινο χρώμα τα οποία θα μας βοηθήσουν να σηματοδοτήσουμε τον τόπο εκκίνησης και τερματισμού των φελλών μας. Αν θέλουμε μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε και δύο μικρές σημαδούρες. Σημαντικό επίσης είναι να βλέπουμε τα ρεύματα και να υπολογίζουμε σε ποια κατεύθυνση θα κινηθούν οι φελλοί μας. Αν το ρεύμα είναι δυνατό καλύτερα είναι να χρησιμοποιήσουμε ποιο λίγους φελλούς για να μπορούμε να τους ελέγχουμε. Το δόλωμα μας είναι άσπρο σιταρένιο ψωμί όπου θα χρησιμοποιήσουμε την ψίχα κομμένη σε τετράγωνα κομματάκια πάχους 1 εκ. Ξεκινάμε λοιπόν αφήνοντας πρώτα το κόκκινο μπουκάλι με ένα κομμάτι σχοινί και κάποιο βάρος όπου θα χρησιμεύσει σαν σημείο εκκίνησης. Ακολουθώντας μία ευθεία πορεία αφήνουμε κάθε 6-7 μέτρα ένα φελλό δολωμένο με ψωμί στο νερό. Καλό θα ήταν αν χρησιμοποιούσαμε πολύ μικρά διαμελισμένα κομματάκια από ψωμί σαν πασμό κοντά στα δολώματα μας για να προσελκύσουμε τα ψάρια. Όταν ρίξουμε και τον τελευταίο φελλό στο νερό αφήνουμε και το δεύτερο μπουκάλι όπου σηματοδοτεί τον χώρο τερματισμού. Ξέρουμε ότι μεταξύ των δύο μπουκαλιών έχουμε τοποθετήσει 15 φελλούς. Αρχίζουμε λοιπόν σιγά σιγά να επιστρέφουμε προς τον χώρο εκκίνησης για να ελέγξουμε τον πρώτο φελλό. Αν κατά την διαδρομή μας εκεί διαπιστώσουμε ότι κάποιοι από τους φελλούς έπιασαν ψάρι μπορούμε να τους πλησιάσουμε και να τους ελέγξουμε. Αλλά καλό είναι να έχουμε εφεδρικούς δολωμένους φελλούς και αν κάποιος έπιασε ψάρι τον σηκώνουμε τον βάζουμε στην βάρκα και τον αντικαθιστούμε με ένα άλλο για να μην χάσουμε την σειρά τους. Αν παρατηρήσετε τον φελλό να ταξιδεύει εκτός ρεύματος αυτό σημαίνει ότι κάποιο μελανούρι έχει πιαστεί στο αγκίστρι σας , αν όμως διαπιστώσετε ότι ο φελλός βυθίζεται και επανέρχεται στην επιφάνεια αυτό σημαίνει ότι πιθανό κάποια μεγάλη μελάνα, γόπα ή κάποια λίτσα έχουν πιαστεί στα αγκίστρια σας. Αυτό το ψάρεμα θέλει υπομονή και όρεξη. Πολλές είναι οι φορές που θυμάται ο κ. Καραπέτ όπου στο ίδιο σημείο φορτωνόταν τεράστιες μελάνες την μία μέρα και την άλλη μέρα δεν υπήρχαν ούτε για δείγμα. ‘Αν γνώριζα πότε θα τσιμπήσει το ψάρι τότε τα πράγματα θα ήταν εύκολα,. Αυτά τα ψάρια κινούνται σε αγέλες και ποτέ δεν ξέρει τι θα σου τύχει.' Αυτά τα γεμάτα εμπειρία λόγια του κ. Καραπέτ λένε πολλά. Τον ευχαριστούμε που μοιράστηκε μαζί μας τα μυστικά του ψαρέματος που ξόδεψε χρόνια ολόκληρα για να τα μάθει. Κλείνοντας θα θέλαμε να σας μεταφέρουμε και ένα παράπονο του κ. Καραπέτ. Το μεγάλο του παράπονο είναι όσο ο κόσμος που ασχολείτε με το ψάρεμα μεγαλώνει τόσο χάνεται και ο σεβασμός μεταξύ των ανθρώπων μέσα στο νερό. Τα ψάρια τα βρίσκεις παντού τον σεβασμό όμως δύσκολα . Εκείνο που ζητά από τους νέους ανθρώπους που ασχολούνται με την θάλασσα είναι πρώτα να είναι προσεχτικοί και δεύτερον να σέβονται τους άλλους ψαράδες μέσα στο νερό.

Τι είναι η μπρακαρόλα; Είναι μια χοντρή πετονιά ογδοντάρα. Της βάζουμε ένα στριφτάρι μεγάλο και ένα παράμαλλο από εξηντάρα πετονιά. Τώρα από τη μεριά του στριφταριού και προς τα κάτω δένουμε πάνω στο παράμαλλο 5 ανοξείδωτα λαμαρινάκια τετράγωνα ή σε σχήμα οβάλ διαστάσεως σαν μισό πακέτο τσιγάρα πλακέ. Κάτω από αυτά δένουμε ή ένα μεγάλο σαφρίδι ή δυο σπαράκια ή λιθρινάκια. Τα ψάρια θέλουν καλή στερέωση και αν δεν έχει πολλά πιασίματα ο βυθός μπορεί να έχετε δέσει πάνω τους μια δυο μικρές σαλαγκιές. Μετά το ψάρι ή τα ψαρακια βάζετε μια ανοξείδωτη αλυσίδα 30 πόντους αντί για βαρίδι. Αυτό είναι όλο. Η διαδικασία του ψαρέματος.

Τα καλαμάρια ψαρεύονται με καλαμαριέρες - ψαράκια που αγοράζουμε από τα καταστήματα ειδών αλιείας, απ' όπου μπορούμε να προμηθευτούμε και συρμάτινες αρματωσιές ή αν προτιμάμε μπορούμε να δέσουμε δικές μας, χρησιμοποιώντας πετονιά.

Καλαμαριέρες - ψαράκια διαφόρων φωσφορούχων χρωμάτων για τη νύχτα και έντονο κόκκινο, πράσινο ή πορτοκαλί για την ημέρα.

Οι κλασικοί ψαράδες κρατάνε τη μάνα που είναι τυλιγμένη με καρούλα στο χέρι και ανεβοκατεβάζουν μέχρι να «χτυπήσει το καλαμάρι». Αυτός είναι μεν ο κλασσικός τρόπος, εγκυμονεί όμως τον κίνδυνο να χάσουμε ένα καλό και πολύ βαρύ καλαμάρι κατά την άνοδο της πετονιάς, διότι μπορεί να έχει πιαστεί μόνο από το μακρύ λεπτό πλοκάμι του και όχι από τα μικρά.

Καθώς τραβάμε την πετονιά και ενώ εκείνο ασκεί δύναμη προς τα κάτω, το πιθανότερο είναι να μην αντέξει το πλοκάμι και να σπάσει. Ετσι εμείς θα χάσουμε την «τηγανιά», ενώ εκείνο τρομαγμένο θα συμπαρασύρει και το υπόλοιπο κοπάδι, όπου το λιγότερο θα πρέπει να αλλάξουμε τόπο ψαρέματος...

Η χρυσή λύση
Η χρήση καλαμιού με μηχανισμό, είναι η ιδανική λύση. Καλάμι μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε εκείνο που κάνουμε συρτή με μολύβι φύλακα ή και πιο ελαφρύ. Με τη χρήση του ο προαναφερόμενος κίνδυνος ελαχιστοποιείται, ή ακόμη και μηδενίζεται, διότι με την άνοδο του καλαμαριού και όποτε αυτό ασκεί πίεση προς τα κάτω, δουλεύουν τα φρένα του μηχανισμού, που τα έχουμε ρυθμίσει ανάλογα με το βάρος του, κι έτσι το πλοκάμι δεν σπάει, οπότε οδηγούμε το καλαμάρι στη βάρκα με ασφάλεια. Σε περίπτωση που έχει πιαστεί από τα κοντά του πλοκάμια, ε τότε τα πράγματα είναι ακόμη πιο απλά.

Η διαδικασία
Ρίχνουμε την πετονιά μας κι αφού πατώσει σηκώνουμε μισή οργιά. Καθώς η βάρκα μας μετακινείται ανεβοκατεβάζουμε το καλάμι μας αργά πάνω κάτω, σηκώνουμε λίγο και επαναλαμβάνουμε μέχρι να συναντήσουμε το κοπάδι. Κατ' αυτό τον τρόπο τα ψαράκια-καλαμαριέρες μοιάζουν ζωντανά, έτσι τα καλαμάρια ξεγελιούνται και απλώνουν τα πλοκάμια για να τα πιάσουν.

Εκείνη τη στιγμή αισθανόμαστε ένα βάρος, αμέσως τραβάμε με μια κοφτή κίνηση για να καρφώσουμε το κεφαλόποδο με τις βελόνες της καλαμαριέρας, ενώ μετά τυλίγουμε με σταθερό ρυθμό, ώστε να το φέρουμε στη βάρκα. Τα φρένα του μηχανισμού τα ρυθμίζουμε ώστε τη στιγμή που το καλαμάρι κάνει το πρώτο τράβηγμα να δουλέψουν τα φρένα, και μόλις σταματήσει να συνεχίζεται κανονικά η άνοδός του. Το πόσο θα σφίξουμε ή θα ελευθερώσουμε τα φρένα εξαρτάται από το πόσο μεγάλο και βαρύ είναι το καλαμάρι.

Προσοχή! Οταν επάνω στις βελόνες της καλαμαριέρας εντοπίσουμε βεντούζες καλαμαριών, αυτό σημαίνει ότι είναι χορτάτα και απλώς χτυπούν με το μεγάλο πλοκάμι το ψεύτικο ψαράκι μας.

Αναζήτηση στο fish finder
Τα καλαμάρια τα αναζητούμε σε σημάδια που ξέρουμε ότι κυκλοφορούν αναζητώντας τροφή. O πιο σίγουρος όμως τρόπος είναι η χρήση fish finder, όπου απεικονίζονται σε κάποια ως μικρές κάθετες διακεκομμένες μαύρες γραμμές, σε κάποια άλλα κόκκινες, ενώ σε κάποια άλλα πράσινες.

Οι γέροι καλαμαράδες
Οι γέροι καλαμαράδες πάντως παλιά, τοποθετούσαν στη βάρκα ένα μικρό πυροφάνι, ή μια απλή λάμπα, ή μια λάμπα ασετυλίνης, που σκοπό είχε να φωτίζει την επιφάνεια σ' ένα μικρό βάθος και για μια περιορισμένη σχετικά περιοχή. Καλάριζαν στη θάλασσα την πετονιά, η οποία αποτελείτο από ένα απλό γερό νήμα, ή πετονιά, στο οποίο έδεναν την καλαμαριέρα.

Η καλαμαριέρα όμως εκείνες τις μέρες ήταν διαφορετική. Αποτελείτο από ένα μεταλλικό μολυβωμένο σώμα ή από μολύβι μόνο, που συνήθως βάφοταν άσπρο. Το σχήμα αυτού του τεχνητού δολώματος για καλαμάρια, έμοιαζε με μια μεγάλη ελιά, ενώ στην άκρη υπήρχε μια σειρά από βελόνες πολύ μυτερές, τοποθετημένες ακτινωτά, οι οποίες ήταν στραμμένες προς τα πάνω.

Αλλοι τύποι καλαμαριέρας, ήταν εκείνες που αποτελούντο από έναν μεταλλικό χρωμιωμένο σωλήνα, που στην μια άκρη του είχε το δαχτυλίδι με το οποίο συνδεόταν το νήμα και στην άλλη άκρη οι βελόνες που ήταν λοξά γυρισμένες προς τα πάνω σε ακτινωτή διάταξη, όπως στον προηγούμενο τύπο. Χρησιμοποιούσαν την καλαμαριέρα χωρίς άλλο δόλωμα, ενώ άλλοι έδεναν στο σώμα της καλαμαριέρας ένα ψάρι, ένα πόδι από κότα, ή ένα κομμάτι λαρδί. Αυτή η τροφή είχε σκοπό να κρατά καλύτερα το καλαμάρι όταν ψαρεύεται.

Μια «καλή» μέρα
Κατά τις 8.00 το πρωί και μετά από μια σύντομη πλεύση, σταματήσαμε και βγάλαμε τα εργαλεία πού είχαμε ετοιμάσει. Αγκυρα δεν ρίξαμε. Αφήσαμε το φουσκωτό να το παρασύρει το τριάρι που φυσούσε. Το βυθόμετρο έδειχνε από 85 - 90 μέτρα, ήταν η ξέρα που θέλαμε με τις πυκνές φυκιάδες, όπου συχνάζουν ψαράκια και στήνουν τα καρτέρια τους τα καλαμάρια για να φάνε. Τα ψεύτικα ψαράκια μας ήταν στη θέση τους δεμένα, όπως προαναφέραμε, οι πετονιές ξετυλίχτηκαν και οι μολυβήθρες άρχισαν την τρελή τους πορεία προς τον βυθό.

Σε λίγη ώρα είχαμε τα πρώτα αποτελέσματα. Η καλαμαριέρα είχε τσακώσει από τα μουστάκια το πρώτο καλαμάρι πού ακολούθως οδηγήθηκε στο ψυγείο, αφού μου έριξε μια γερή πιτσιλιά! Το ανέβασμα του καλαμαριού, χαρακτηρίζεται απ' το σημαντικό βάρος - αντίσταση στην πετονιά, που οφείλεται στο γεγονός ότι το ανοίγει σαν ομπρέλα και προσπαθεί να κατευθυνθεί προς τον βυθό. Οταν βγει στην επιφάνεια μαζεύεται απότομα και αποβάλει νερό, συνήθως μαζί με μελάνι. Αυτός είναι άλλωστε και ο τρόπος με τον οποίο κινείται μέσα στην θάλασσα.

Η αντίσταση του καλαμαριού είναι αρκετή, αν δε ένα καλαμάρι είναι μεγαλύτερο από κιλό, τότε πραγματικά για να το ανεβάσουμε με το χέρι χρειάζεται κόπος. Με καλάμι και μηχανισμό όμως τα πράγματα απλοποιούνται. Η τύχη πάντως μας χαμογέλασε εκείνη την ημέρα και δεν είχαμε παράπονο! Φτάνοντας στο λιμάνι μας περίμενε η υπόλοιπη συντροφιά, με καλό κρασί και τσίπουρο, ενώ τα καλαμάρια τηγανίστηκαν ολόκληρα και σβήστηκαν με ξύδι. Ο μεζές ήταν αριστουργηματικός, ρωτήστε και τον Μπληζιώτη!

ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ
Αρματωσιές και ψαράκια

Δένουμε πάνω σε πετονιά 60 mm, τρεις έως πέντε, καλαμαριέρες - ψαράκια (προτείνουμε χωρίς ενσωμάτωμένο βαρίδι) διαφόρων φωσφορούχων χρωμάτων για τη νύχτα, ενώ προτιμούμε έντονο κόκκινο, πράσινο ή πορτοκαλί για την ημέρα. Το παράμαλλο είναι μήκους 5 - 10 πόντων, διαμέτρου 30 - 45 mm, σε απόσταση καλαμαριέρας από καλαμαριέρα 40 έως 60 πόντους, ενώ η απόσταση αυτή αυξάνεται όσο πιο βαθιά ψαρεύουμε. Στο τέλος δένουμε βαρίδι σε σχήμα αχλαδιού, που καλό θα είναι να διαθέτει και στριφτάρι, διαφορετικά δένουμε επάνω του στριφταροπαραμάνα.

Αν υπάρχουν καλαμάρια στα ρηχά (10 - 15 μέτρα) καλό είναι να χρησιμοποιούμε μόνο μια καλαμαριέρα δεμένη σε απόσταση από το βαρίδι τόση, ώστε το ψεύτικο ψαράκι να βρίσκεται περίπου 10 - 30 πόντους πάνω από την φυκιάδα. Αν υποθέσουμε ότι η φυκιάδα είναι περίπου 1 μέτρο το παράμαλλο θα δεθεί στο 1,20 από το βαρίδι. Ετσι, μόλις το μολύβι πατώσει, το ψαράκι θα πλέει 20 έως 30 πόντους επάνω από τα φύκια και θα αποτελεί μεγάλο δέλεαρ για το καλαμάρι.

Kείμενο-Φωτογραφίες Νίκος Λυμπερόπουλος

ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ VIDEO ΤΙΣ COSTA RICA ΓΙΑ ΤΟ ΨΑΡΕΜΑ

ΞΕΝΑΔΟΧΕΙΟ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΓΙΑ ΤΟ ΨΑΡΕΜΑ

Στο λαβύρινθο των... μολυβιών

Μολύβια: το απαραίτητο βάρος το οποίο θα μας βοηθήσει να ρίξουμε την αρματωσιά μας στο νερό. Μια τόσο απλή ερμηνεία για το βασικότερο μέρος του εξοπλισμού μας, που πολλές φορές μάς δημιουργεί πονοκέφαλο. Όχι όταν μας έρθει στο... κεφάλι, αλλά όταν ρίξουμε μια ματιά στα ράφια ενός καταστήματος ειδών αλιείας και δούμε τα τόσα πολλά διαφορετικά σχήματα μολυβιών, που -συν τοις άλλοις- θα μας προβληματίσουν για τη χρησιμότητά τους.

Του Άκη Τηνιακού

 ΗΡΑΚΛΕΟΥΣ 4 ΚΑΝΤΖΑ ΠΑΙΑΝΙΑ  210 6658793

Σχέδια απλά και γνώριμα όπως οι σφαίρες, οι ελιές και οι καμπάνες, αλλά και εξωτικά σχήματα όπως οι πυραμίδες, τα αχλάδια... με φτερά, με καρφιά, με ακίδες... δημιουργούν σύγχυση σε όλους όσοι ψάχνουν απλά ένα βαρίδι για να ρίξουν την αρματωσιά τους και που τελικά καταλήγουν να αγοράζουν περισσότερο βάσει της αισθητικής παρά βάσει των αναγκών τους. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, για να δούμε πώς φτάσαμε σε αυτό το σημείο.

Πριν δεκαπέντε χρόνια τα πράγματα ήταν απλά. Τα μολύβια που κυκλοφορούσαν στην αγορά ήταν η κλασική καμπάνα, η διαχρονική ελιά και τα στρογγυλά μολύβια. Δεν υπήρχαν επιλογές για να σκεφτείς τη συγκράτηση, την προσέλκυση, την παραλλαγή ή την αεροδυναμικότητα. Οι πιο ψαγμένοι πειραματίζονταν με τροποποιήσεις ή μετατροπές κάποιων μολυβιών που απευθύνονταν σε άλλες τεχνικές, όπως π.χ. αυτά που ήταν για τσαπαρί και είχαν πιο αεροδυναμικό σχήμα, που τα χρησιμοποιούσαν για να πετυχαίνουν μακρύτερες βολές, ενώ κάποιοι άλλοι πρόσθεταν κάποιο ζυμάρι πάνω στα μολύβια για μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα.

Αυτά ήταν το «κάτι παραπάνω», γιατί τα υπάρχοντα στην αγορά υπερκάλυπταν ήδη τις ανάγκες εκείνης της εποχής, καθώς και ψάρια υπήρχαν πιο κοντά στις ακτές και δεν είχαν γίνει γνωστές όλες αυτές οι καινούργιες τεχνικές, που δημιούργησαν και περισσότερες απαιτήσεις. Σιγά-σιγά τα πράγματα άλλαξαν, τα περιοδικά έφεραν τη «μάθηση» και τα

καταστήματα άρχισαν να στολίζουν τα ράφια τους με διαφόρων λογιών μολύβια.

Αυτή ήταν η αρχή του κακού, καθώς δεν υπήρχε μια σταδιακή μετάβαση για να μπορέσει ο κάθε ψαράς να κατανοήσει τη χρησιμότητα και τις διαφορές των μολυβιών κάθε τύπου. Φτάσαμε λοιπόν στο σημείο πολλοί από εμάς να ψαρεύουμε με μολύβια φωσφόρου την ημέρα, με μολύβια με καρφιά για σκάψιμο της άμμου σε κροκάλες, με μολύβια-άγκυρες σε ήρεμη θάλασσα και απουσία ρευμάτων... και όλα αυτά γιατί δεν γνωρίζαμε ποια ήταν πραγματικά η χρήση τους!

Στο αφιέρωμα αυτό για τους διάφορους τύπους μολυβιών, θα εξετάσουμε τους παράγοντες που τα διαφοροποιούν και καθορίζουν την επιλογή τους, ενώ θα τα ταξινομήσουμε σύμφωνα με τη χρησιμότητά τους και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους. Να τονίσουμε ότι δε θα κάνουμε διαχωρισμό ανάμεσα σε σταθερά και συρόμενα, γιατί αυτό το κριτήριο αφορά μόνο στον τύπο της αρματωσιάς και τις ιδιαίτερες απαιτήσεις μας.

 

Παράγοντες επιλογής

Ο βασικός παράγοντας που επηρεάζει την επιλογή μας είναι η μορφολογία του βυθού. Αμέσως μετά ακολουθούν η απόσταση που θέλουμε να διανύσουν τα μολύβια μας και η συγκράτηση που χρειαζόμαστε, ειδικά σε συνθήκες με κύματα ή έντονα ρεύματα. Υπάρχουν ακόμη άλλοι δύο παράγοντες, που αν και είναι μικρότερης σημασίας σε σχέση με τους παραπάνω, δεν παύουν να είναι αρκετά σημαντικοί. Πρόκειται για τη δυνατότητα προσέλκυσης και την ευκολία επαναφοράς του μολυβιού. Όμως ας τα δούμε όλα αυτά, ένα-ένα, αναλυτικά:

 

1. Τύπος βυθού

Η μορφολογία του βυθού είναι από τους σημαντικότερους παράγοντες που διαμορφώνουν την επιλογή των μολυβιών.

• Σε αμμουδερό βυθό δεν έχουμε περιορισμό, εκτός από τη χρήση του χορευτή (temolino), που θεωρείται άσκοπη. Εξετάζουμε τους υπόλοιπους παράγοντες που θα επηρεάσουν την επιλογή μας.

• Σε αμμοφυκιάδα προτιμάμε εκείνα με μικρά και μεγάλα πτερύγια, που θα το σηκώσουν γρήγορα από το βυθό και θα αποφύγουμε μπλεξίματα με φύκια. Εξαιρείται η περίπτωση που έχουμε έντονο κυματισμό, οπότε θα δώσουμε ιδιαίτερη σημασία στη συγκράτηση.

• Σε μικτό βυθό, αναλόγως του βαθμού δυσκολίας που παρουσιάζει, χρησιμοποιούμε κυρίως μολύβια με μεγάλα πτερύγια. Αν ψαρεύουμε την ημέρα και μπορούμε να σημαδέψουμε τα σημεία με άμμο, χρησιμοποιούμε εκείνα με μικρά πτερύγια.

• Σε βυθό με κροκάλες, επειδή συνήθως αυτοί παρουσιάζουν αρκετά μεγάλο βάθος με παρουσία ρευμάτων, χρησιμοποιούμε άγκυρες με συνδυασμό αποσπώμενου μολυβιού. Μια πιο φθηνή λύση είναι η χρήση της κλασικής ελιάς πάνω στη μάνα.

• Οι βραχώδεις βυθοί είναι οι πιο δύσκολοι. Εδώ βρίσκουν εφαρμογή τα temolino και η χρήση εξαρτημάτων που αποσπούν το μολύβι από την αρματωσιά. Χρησιμοποιούμε φθηνά μολύβια ή γύψινα, γιατί το χάσιμό τους μετά από σκάλωμα θεωρείται βέβαιο. Υπάρχει και το μολυβωμένο σύρμα που μπορεί να χρησιμοποιηθεί, αλλά είναι δυσεύρετο στην Ελλάδα.

 

2. Αεροδυναμικότητα

Όταν μας απασχολεί η απόσταση και θέλουμε να ρίξουμε την αρματωσιά μας πολύ μακριά, η χρήση ενός αεροδυναμικού μολυβιού θα μας δώσει το «κάτι παραπάνω». Τα μολύβια αυτά είναι σε σχήμα τορπίλης ή οβίδας και δέχονται μικρότερη αντίσταση από τον αέρα. Σε μερικά μοντέλα, με αυτά τα σχήματα, υπάρχουν πτερύγια ή άγκυρες που δυστυχώς μειώνουν την αεροδυναμικότητα, αλλά είμαστε αναγκασμένοι να τα χρησιμοποιήσουμε λόγω της μορφολογίας του βυθού ή όταν χρειαζόμαστε καλή συγκράτηση.

Το σχήμα της τορπίλης χρησιμοποιείται στους αγώνες βολών, αλλά πρέπει να τονίσουμε ότι η απόσταση έρχεται, κατά κύριο λόγο, από την τεχνική μας.

 

 

3. Συγκράτηση

Η συγκράτηση είναι ο βασικότερος παράγοντας που πρέπει να μας απασχολεί όταν επικρατεί έντονος κυματισμός ή όταν διαπιστώνουμε παρουσία ρευμάτων.

Τα μολύβια με άγκυρες είναι τα ιδανικότερα γι’ αυτές τις περιπτώσεις και ακολουθούν οι πυραμίδες και οι κώνοι. Οι άγκυρες έχουν συνήθως σχήμα τορπίλης και παρέχουν καλή αεροδυναμικότητα. Υπάρχουν με σταθερά και αναδιπλούμενα άγκιστρα, με τα δεύτερα να έχουν κυριαρχήσει. Κατά τη βολή θέλει προσοχή πού θα ακουμπήσουμε το μολύβι μας, γιατί αν πιαστεί κάπου θα ανοίξουν οι άγκυρες ή -το χειρότερο- μπορεί να σπάσουμε το καλάμι μας.

Οι πυραμίδες και οι κώνοι μάς δίνουν αρκετά καλή συγκράτηση, αλλά υστερούν στην αεροδυναμικότητα. Να τονίσουμε ότι χρειάζεται προσοχή στην επιλογή του βάρους, γιατί τα δύο τελευταία σχήματα φορτίζουν πολύ το καλάμι και υπάρχει κίνδυνος να σπάσει.

Υπάρχει και ένα άλλο είδος μολυβιού σε σχήμα αστεριού, με καλή συγκράτηση, που το χρησιμοποιούσαν στη Γαλλία. Το μειονέκτημα όμως που έχει προέρχεται από το σχήμα του, γιατί είναι αρκετά ογκώδες με πολύ κακή αεροδυναμικότητα.

 

 

 

4. Προσέλκυση

Η προσέλκυση των ψαριών με ένα μολύβι μπορεί να γίνει με τρεις τρόπους: με την οσμή, την όραση και την κίνηση:

• Μέσω της οσμής τα ψάρια προσελκύονται με τη χρήση μολυβιών-μαλαγρωτών. Αυτά υπάρχουν στο εμπόριο και παρέχουν τη δυνατότητα να τοποθετήσουμε μέσα τους κάποιο είδος μαλάγρας. Λόγω του σχήματός τους, είναι υπερβολικά ογκώδη, υστερούν σε αεροδυναμικότητα και σε συγκράτηση. Ενδείκνυται η χρήση τους όταν ψάχνουμε ψάρια κοπαδιάρικα, όπως η μουρμούρα, αλλά και σε αμμουδερούς βυθούς με απουσία κύματος ή ρεύματος.

• Για να προσελκύσουμε τα ψάρια μέσω της όρασης, χρησιμοποιούμε μολύβια που δέχονται στο σώμα τους κάποια φωτεινή πηγή (sialum) ή εκπέμπουν τα ίδια φως λόγω της βαφής που έχουν υποστεί με φωσφορούχα υλικά. Για να ενεργοποιήσουμε τα μολύβια αυτά αρκεί να τα φωτίσουμε με ένα φακό για λίγα λεπτά ή ακόμη καλύτερα να τα αφήσουμε κατά τη διάρκεια της ημέρας στον ήλιο. Χρησιμοποιούνται μόνο κατά τη διάρκεια της νύχτας και το φως που εκπέμπουν προσελκύει πολλά είδη ψαριών.

• Το μολύβι δεν έχει από μόνο του κίνηση και έτσι πρέπει να του την προσδώσουμε εμείς. Αυτού του τύπου τα μολύβια έχουν σχεδιαστεί έτσι ώστε όταν τα τραβάμε σιγά σιγά να σηκώνουν σύννεφα άμμου. Για το λόγο αυτό έχουν στο σώμα τους κάποιες προεξοχές ή καρφάκια που σκάβουν την άμμο και προσελκύουν με αυτόν τον τρόπο τα ψάρια που πλησιάζουν είτε προς αναζήτηση τροφής είτε από περιέργεια. Να τονίσουμε βέβαια ότι τα μολύβια αυτά χρησιμοποιούνται μόνο σε αμμώδεις βυθούς.

 

5. Ευκολία επαναφοράς

Τα μολύβια που έχουν σχεδιαστεί για εύκολη επαναφορά έχουν κοινό γνώρισμα τα «πτερύγια». Δημιουργήθηκαν για να σηκώνονται γρήγορα από τον πυθμένα και να αποφεύγουν έτσι τα διάφορα εμπόδια που θα επέφεραν πιθανά ανεπιθύμητα σκαλώματα. Υπάρχουν σε διάφορα σχήματα και μπορούν να έχουν δύο ή τέσσερα πτερύγια. Τα μολύβια αυτά είναι συνήθως πεπλατυσμένα σε διάφορα σχήματα, όπως ο ρόμβος ή το τρίγωνο, ενώ πτερύγια μπορούμε να συναντήσουμε και στο σώμα μολυβιών τύπου τορπίλης. Τα μολύβια αυτά έχουν διαφορετική συμπεριφορά στην αεροδυναμικότητα και στη συγκράτηση. Στα τύπου τορπίλης έχουμε αναφερθεί, τα σχήματα ρόμβου παρουσιάζουν σταθερή πτήση κατά την ρίψη - με μέτρια όμως συγκράτηση, ενώ τα τριγωνικά έχουν κακή αεροδυναμικότητα με ακρίβεια, όμως, στις βολές.

 

 

Δυστυχώς, όπως διαπιστώνετε και μόνοι σας, η εποχή που παίρναμε μια χούφτα βαριδάκια και πηγαίναμε για ψάρεμα έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Χρειάζεται να έχουμε μια μεγάλη ποικιλία μολυβιών και να επιλέγουμε τα ιδανικότερα. Βέβαια, μόνο αν γνωρίζουμε τον τόπο και τις συνθήκες που θα ψαρέψουμε, θα μπορέσουμε να επιλέξουμε εκ των προτέρων τα μολύβια που θα χρησιμοποιήσουμε ώστε να γλιτώσουμε απότο μεγάλο... βάρος τους!

 

 

 

 

 

Παραλλαγή

Τη σημασία της παραλλαγής των μολυβιών την ανακαλύψαμε από το carp fishing.

Παίζει σπουδαίο ρόλο σε καχύποπτα και επιφυλακτικά ψάρια, όπως π.χ. η τσιπούρα, και μπορούμε να τα αγοράσουμε έτοιμα ή να τα καμουφλάρουμε εμείς.

Στην αγορά δύσκολα βρίσκουμε έτοιμα μολύβια και αυτά προορίζονται για το carp fishing, ενώ πρέπει να προσέξουμε ιδιαίτερα τα χρώματά τους, καθώς δεν ταιριάζουν όλα με τα χρώματα του βυθού της θάλασσας.

Για να τα παραλλάξουμε μόνοι μας θα χρειαστούμε κάποιες ειδικές σκόνες που κυκλοφορούν στο εμπόριο. Η διαδικασία είναι απλή και χρειάζεται να ζεστάνουμε τα μολύβια, να τα βουτήξουμε στη σκόνη και να τα ξαναπεράσουμε από τη φωτιά για να ομογενοποιηθούν.

Το πλεονέκτημα, όταν τα φτιάχνουμε μόνοι μας, είναι ότι μπορούμε να διαλέξουμε όποιο μοντέλο μολυβιού κρίνουμε πως χρειαζόμαστε και να χρησιμοποιήσουμε χρώματα που ταιριάζουν στο βυθό που θα ψαρέψουμε.

 

 

 

 

 

 

 

 Μολύβια για rock fishing

Οι τύποι μολυβιών που είναι κατάλληλοι για rock fishing είναι μόνο δύο, και γι’ αυτό το λόγο έχει επινοηθεί η κατασκευή διαφόρων εξαρτημάτων που απελευθερώνουν την αρματωσιά όταν σκαλώνει το μολύβι στο βυθό.

O γνωστός χορευτής (temolino) είναι το πιο διαδεδομένο, ενώ υπάρχει και το μολυβωμένο σύρμα. Ο χορευτής είναι ένα μολύβι με πλαστική ουρά, που εσωκλείει μέσα της αέρα, για να το κρατάει σε κάθετη θέση με τον πυθμένα. Το μολυβωμένο σύρμα τυλίγεται πάνω στην πετονιά, οπότε εξαιτίας του ελάχιστου όγκου που διαθέτει δε σκαλώνει. Το μειονέκτημά του είναι ότι έχει πολύ μικρό βάρος και έτσι δεν έχουμε δυνατότητα μακρινών βολών. Φυσικά, δεν τίθεται θέμα αεροδυναμικότητας ούτε συγκράτησης για τα δυο μολύβια, γιατί το μόνο που μας απασχολεί σε βραχώδεις πυθμένες είναι οι λιγότερες απώλειες.

Όταν ένα μολύβι τοποθετηθεί σε κάποιο αποσπώμενο εξάρτημα, το πιθανότερο είναι να σκαλώσει και να το χάσουμε. Για την περίπτωση αυτή υπάρχουν, στο εξωτερικό μόνο, μολύβια που έχουν κατασκευαστεί από γύψο που είναι πολύ πιο οικονομικά. Εμείς, προς το παρόν - και εκτός από κάποιες ιδιοκατασκευές, όταν ψαρεύουμε με απελευθερωτές μολυβιού θα χρησιμοποιούμε τις κλασικές καμπάνες ή τα στρογγυλά σταθερά που έχουν και μικρότερο κόστος αγοράς από τα υπόλοιπα μολύβια.

 

 

Η αξιολόγηση...

Αχλάδια  

Αεροδυναμικότητα     Καλή

Συγκράτηση   Μέτρια - Καλή

Τύπος βυθού Αμμώδης ή όταν δεν έχουμε έντονα σκαλώματα.

Σφαίρες - Οβίδες

Αεροδυναμικότητα     Πολύ καλή

Συγκράτηση   Κακή

Τύπος βυθού Αμμώδης ή σε αγώνες βολών

Μανιτάρια (τύπου τορπίλης με εσοχή)

Αεροδυναμικότητα     Καλή

Συγκράτηση   Καλή

Τύπος βυθού Αμμώδης - αμμοφυκιάδα

Προσέλκυση  Μέτρια - Καλή

Άγκυρες

Αεροδυναμικότητα     Καλή

Συγκράτηση   Πολύ καλή

Τύπος βυθού α) Με αναδιπλουμένες ακίδες: Αμμώδης - Αμμοφυκιάδα - Μικτός - Κροκάλες (με αποσπώμενα εξαρτήματα). β) Με σταθερές ακίδες: Αμμώδης ή όταν δεν έχουμε έντονα σκαλώματα.

Κώνοι

Αεροδυναμικότητα     Μέτρια

Συγκράτηση   Πολύ καλή

Τύπος βυθού Αμμώδης ή όταν δεν έχουμε έντονα σκαλώματα

Φωτεινής έλξης

Αεροδυναμικότητα     Καλή

Συγκράτηση   Μέτρια

Τύπος βυθού Αμμώδης ή όταν δεν έχουμε έντονα σκαλώματα

Προσέλκυση  Πολύ καλή

Αεροδυναμικότητα     Μέτρια

Συγκράτηση   Κακή - Μέτρια

Τύπος βυθού Αμμώδης - Αμμοφυκιάδα

Προσέλκυση  Πολύ καλή

Κίνησης

Αεροδυναμικότητα     Μέτρια - Καλή

Συγκράτηση   Καλή - Μέτρια

Τύπος βυθού Αμμώδης

Προσέλκυση  Πολύ καλή

Με πτερύγια

Αεροδυναμικότητα     Καλή

Συγκράτηση   Μέτρια - Καλή

Τύπος βυθού Αμμοφυκιάδα - Μικτός

Ευκολία επαναφοράς Πολύ καλή

 Temolino

Αεροδυναμικότητα     Κακή - Μέτρια

Συγκράτηση   Κακή

Τύπος βυθού Βραχώδης

Αποφυγή σκαλώματος Πολύ καλή

ραμίδες

Αεροδυναμικότητα     Μέτρια

Συγκράτηση   Πολύ καλή

Τύπος βυθού Αμμώδης ή όταν δεν έχουμε έντονα σκαλώματα